Het begin

Tussen de ongelezen e-mails tref ik een uitnodiging aan voor een vergadering, met in de Subject-regel de tekst ‘Mandatory Attendance - Organizational Announcement’. Het aanvangstijdstip van het overleg is 14.00 uur vanmiddag, en het is nu tegen twaalven. Een uitnodiging met zo’n onderwerp, en dan ook nog op zo’n korte termijn? Dan is er wat aan de hand.

Tijdens de lunch wordt er aan tafel gespeculeerd over wat we straks te horen zullen krijgen. Nu moet er gezegd worden dat er op de afdeling al langer een gevoel van onrust heerst. We zijn er eigenlijk wel vrij zeker van dat er voor onze afdeling op termijn, als het bedrijf de overstap naar SAP zal gaan maken, geen reden van bestaan meer zal zijn. Maar er wordt nu al jaren over SAP gesproken, en het kan ook nog wel eens jaren duren voordat er écht wat zal gebeuren, dus voor de korte termijn maakte niemand zich echt zorgen. Tot vandaag dan.

Als ik om twee uur de vergaderzaal binnenkom, zit onze IT Manager al klaar. Naast hem zit de voorzitster van de OR. Er is ook nog iemand van HR aanwezig, een man die ik nog niet eerder heb ontmoet. Nadat iedereen is gaan zitten, neemt de IT Manager het woord. Het is aan hem te merken dat hij gespannen is. Hij loopt eerst door een paar sheets heen die vooral gevuld zijn met managementpraat, maar uiteindelijk kan hij er niet meer om heen: er komt een wereldwijde reorganisatie aan, die ook gevolgen zal hebben voor onze vestiging. Hij meldt dat er aan de OR is gevraagd om een advies uit te brengen over de reorganisatieplannen. Zolang de OR daar nog niet op heeft gereageerd, rust er een embargo op die plannen. Er kunnen daarom nog geen details worden gegeven over de gevolgen voor onze eigen afdeling.

Daar zit je dan met z’n allen. Er worden wat opmerkingen gemaakt, er worden wat vragen gesteld. Ik ben zelf eigenlijk niet eens echt verrast of geschokt. Blijkbaar had ik er al rekening mee gehouden dat het hier op uit zou draaien. Ik voel geen woede, ik ben niet verdoofd. Het lijkt wel alsof ik er als een buitenstaander met een klinische blik naar sta te kijken: zo gaat dat dus, zo zegt een bedrijf tegen zijn werknemers dat ze eruit gegooid gaan worden.

Maar toch, ik realiseer me ook dat dit het begin is. Het begin van een periode van veranderingen en onzekerheid. Van de andere kant bekeken kan je zeggen dat dit het einde is. Het einde van een lange periode waarin de structuur van mijn leven grotendeels vast lag. Over precies een week ben ik tien jaar in dienst van dit bedrijf. Het zal waarschijnlijk bij tien jaar blijven.

Nadat er het een en ander is gezegd over wat er de komende tijd zal gaan gebeuren, wordt de vergadering afgesloten. We verlaten de zaal, en keren terug naar onze plek. We gaan verder met ons werk. Voorlopig nog wel.