Thuisfront

Tijdens de rit naar huis heb ik me voorgenomen om Esther maar meteen bij thuiskomst op de hoogte te brengen van de reorganisatieplannen die vandaag zijn aangekondigd. Ik wil er nou ook weer geen drama van maken, en daarom kom ik - voor mijn gevoel - op een volstrekt normale manier door de achterdeur naar binnen, zoals altijd. Maar het loopt toch anders. 'Wat zie jij eruit?! Wat is er gebeurd?', is het eerste wat ze zegt. Kent ze me dan zó goed dat ze het gewoon meteen in de gaten heeft dat er iets niet in de haak is? Maar ik doe toch niet anders dan normaal? Wat merkt ze dan in vredesnaam aan me?

'Ja, er is inderdaad wat gebeurd vandaag.' Ik ga zitten en vertel over de bijeenkomst eerder die middag. Ze stelt de nodige vragen, en ik beantwoord ze voor zover dat mogelijk is. Er is nog heel veel onduidelijk, dus in veel gevallen weet ik het ook niet. Zo zitten we een tijdje met elkaar te praten. Gelukkig reageert Esther vrij rustig op het nieuws. Als Mats even beneden komt, loopt hij naar me toe en geeft me even een aai over mijn rug. Dat doet hij normaal niet zomaar. Voelt hij dan ook al meteen dat er iets aan de hand is? Hangt er iets om me heen misschien? Heel apart.

In de dagen erna heb ik het met Esther natuurlijk wel over de stand van zaken op het werk, maar we hebben nog steeds niets tegen de jongens gezegd. Dat voelt voor ons allebei erg ongemakkelijk, en daarom besluiten we om ze te vertellen wat er speelt. We zijn immers een gezin, en als er eens een keer wat vervelends gebeurt, dan moeten de jongens daar ook van weten. Dat hoort er ook bij.

Als we later die week 's avonds aan tafel zitten, vertel ik ze dat er op kantoor grote veranderingen aan zitten te komen, en ik zeg er ook bij dat de kans groot is dat ik mijn baan zal kwijtraken. Ik had het van tevoren niet verwacht, maar nu het zover is merk ik dat ik er moeite mee heb om ze ermee te moeten confronteren. Zoiets wil een kind niet horen. Een kind wil stabiliteit, vaste patronen, duidelijkheid. Een vader die zijn baan dreigt te verliezen past niet in dat plaatje. Er wordt ineens gemorreld aan een van de vaste waarden in hun leven.

Een paar weken daarvoor zijn we op een open dag geweest van een andere vestiging van het bedrijf, in Breda. Daar is tijdens een presentatie (die ze overigens héél saai vonden) nog gezegd dat de vestiging in Zwolle, waar ik zelf werk, heel belangrijk werk doet voor die vestiging in Breda. Dat is blijkbaar blijven hangen, want Olaf zegt nu dat ik mijn werk echt wel zal houden. 'Ze hebben jou toch nodig? Dan kunnen ze je toch niet zomaar wegsturen?' Ik vind het lief dat hij het zegt, maar het is ook de reactie van een jongen die iets wat hem bedreigt op afstand wil houden door het eenvoudigweg te ontkennen.

Later die avond ga ik nog even naar Olaf toe. Ik zeg hem dat het natuurlijk allemaal heel naar is, en dat de komende tijd wel veel onzekerheid zal gaan brengen, maar dat ik er alle vertrouwen in heb dat het weer goed zal komen. Gelukkig lijkt hij er nu weer wat rustiger onder. Het bericht heeft al een plaatsje gekregen. Zo flexibel zijn kinderen dan ook wel weer.